Als kind keek ik, natuurlijk, op naar al die volwassenen die 'druk in de doen waren' en ik altijd maar denken "ze doen zoals ze doen met een bepaald doel natuurlijk en wat dat doel dan ook is, dat zal ik pas later begrijpen als ik ook volwassen ben, dan, ja dan zou ik de hele zaak wel doorzien". Dat 'kind' liep door tot misschien wel 35/40 jaar, ik begreep het niet en heel eerlijk gezegd, ik begrijp het nog steeds niet. Wat zijn we/ze nou eigenlijk aan het doen? In je jonge jaren denk je dat de volwassenen een bepaalde wijsheid bezitten (au), teleurstellend en verbijsterend zijn je bevindingen en niet alleen, zoals dat genoemd wordt, de gewone man (zoals ikzelf) maar uiteindelijk het hele scala (hierarchie) van mensen die de samenleving vormen. Misschien is deze mening (dat een ieder normen en waarden nastreeft) wel voortgekomen uit een bepaalde kortzichtigheid. De advocaat, huisarts, tandarts, politici, onderwijzer, etc. mensen waar men tegenop keek dichtte ik toen een bepaalde moraal toe die ze gewoonweg niet hadden/hebben en daar bedoel ik mee; een vermeende moraal die mij toen voor ogen stond. 

"Waarom wil je tandarts worden?" "Dat verdient lekker goed"
"En advocaat?" "goed salaris en status"
Dus studeren voor het grote geld, was dat het? Waarom eigenlijk ook niet? 

Maar laat ik eens teruggaan in de tijd, naar mijn lagere schooljaren, de onderwijzer heette toen 'meester' op de 'Sint Antoniusschool', Lindengracht hartje Jordaan. De kwaliteit van het onderwijs op die school was zo erbarmelijk slecht (jongens van 12 jaar die niet eens konden lezen en/of rekenen, algemene basiskennis ontbrak), dat de school in handen werd gegeven van broeders, ik meen me te herinneren van de Franciscaner orde. Deze mensen wisten orde en tucht in te voeren en dat werkte!    Alle ouders kregen toen het verzoek hun kroost een jaar langer op school te laten zitten. De broeder die mij twee jaar les gaf heette broeder Thadeus (ik hoop dat ik zijn naam goed schrijf) ik zal hem daar altijd dankbaar voor zijn. In die twee jaar leerde hij ons wat die zogenaamde meesters in zes jaar niet lukte. Knap!

Die broeders hadden in ieder geval een moraal, hier was geen geld in het geding, ook geen status. Idealisten? Misschien is mijn blik op de wereld wel gevormd door die twee jaar onderwijs, te hoog gespannen verwachtingen van wat de toekomst mij zou brengen, een misplaatst gevoel van bescherming die me in de samenleving stond te wachten?

Onderwijzer, huisarts, schrijver, politici, etc. etc.
In mijn kindelijke naiefheid dacht ik dat deze beroepen werd bevolkt door mensen met een hogere moraal dan het 'gewone' werkvolk en men werd zeker geen chirurg voor geld, maar men wilde iets betekenen voor de mens/samenleving, ze van dienst willen zijn, wat was ik naief, dom, dom, dom!!!

Ik heb diverse malen met een advocaat te maken gehad, gatverdamme! Een beroep, zou je denken, waar je respekt voor zou moeten hebben, ik in ieder geval niet meer en waarom niet, dat kan je lezen in mijn volgende artikel 'Moszkowicz'. 

Even voor alle duidelijkheid: ik praat hier over mezelf, over mijn wereldbeeld van toen en nu, dus niet over mijn huis- of tandarts, advocaat etc. deze beroepen zijn, in de loop der jaren, nogal in algemeen aanzien veranderd. Mijn ouders waren van een generatie die met ontzag opkeken naar de huisarts, naar de onderwijzers (die prutsers van de St. Antoniusschool), politici waren halfgoden, op oude archieffilms kan je zien hoe ze liepen en in de rondte keken, de farao's van Nederland. De 30/40/50er jaren zijn history, we zijn in andere tijden gearriveert, maar die verwaandheid is gebleven. 
Die hele ambtenarenkliek heeft ons goed bij de ballen beet (maar ik dwaal weer af).

Welk doel wordt, met onze aanwezigheid hier op het ondermaanse, gediend?
Iedereen werkt, daardoor kan hij wonen, auto rijden, op vakantie gaan, zelfs zonder te werken is dat al mogelijk. Elke ochtend opstaan, netjes douchen, tandjes poetsen en hupsakee naar kantoor, vijf uur weer thuis, eten, televisie kijken en hop naar bed, er zijn erbij die, voordat ze naar bed gaan, ook weer even hun tandjes poetsen, anderen weer niet maar wat maakt het uit, de volgende dag weer opstaan, tandjes poetsen etc. etc.
Natuurlijk gaat men ook wel eens naar de opera, film, cafe, vakantie (Thailand is nu populair) maar daarna is het toch weer tandjes poetsen en hupsakee naar kantoor.
Overvalt je af en toe dan toch niet eens de gedachte "wat zijn we nou eigenlijk aan het doen?"

Tegenwoordig zitten, op kantoor of thuis, miljoenen en misschien wel miljarden mensen achter een computer. In die enorme kantoorgebouwen zit iedereen voor een scherm zijn ding te doen, wat voor ding? Weet jij het? Waarschijnelijk zit Gerrit uit te rekenen wat Jan aan Anton moet betalen en Anton en Jan betalen, voor dat uitrekenen, weer aan Gerrit en iemand in een of ander bankgebouw ziet op zijn scherm dat er geld overgemaakt wordt van Jan's rekening naar de rekening van Anton en van de rekening van Anton en die van Jan wordt een bedrag overgemaakt naar de rekening van Gerrit etc. etc. etc. en daarna weer tandjes poetsen.........

Wat zijn al die mensen toch aan het doen?
Wat zit ik nou eigenlijk te doen? (ook achter m'n computer).
Ik ga m'n tanden poetsen en naar bed, welterusten.             (30 jan. 2007)
 

Dit artikel is op 31/01/2007 om 12:54 am geplaatst in de categorie: Artikelen
Je kunt nu een reactie achterlaten door het onderstaande formulier in te vullen.